رکوئیم زندگی به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت نود و یک :
لپش را کشیدم.
- دلتون تنگ می‌شه، می‌دونم...
سرمه پوزخندی زد.
- بودی هم خیری واسمون نداشتی.
چشم غره‌ای رفتم و ایشی گفتم.
بهراد جلو آمد و موهایم را از صورتم کنار زد.
- دلمون که تنگ می‌شه حتما ولی مراقب خودت باش، خب؟ می‌خوای برسونمت؟
سرم را روی سینه‌اش گذاشتم.
- نه فدات شم، خودم می‌رم. ماشین و اگر می‌خواین اینجا بذارم...
اجازه نداد حرفم را کامل کنم.
- نه بذ
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۷ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۵۲۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
هیماا۲
4همچین داستان بی سر و تهی در شأن همچین نویسنده ای نبود.به نظرم خیلی خیلی آبکی و بی مزه بود حتی سبحان که نقش اصلی داستانه کار خاصی نمیکنه فقط میگه اسمم ازت محافظت می کنه بعد میگه خودت گلیمت و از آب بکش
۴ سال پیش
آمنه آبدار | نویسنده رمان
وقتی اسم آوردم یعنی یه نقشی دارن و به وقتش وارد رمان می شن
۴ سال پیشافرا
4معماهای بی سر و ته.. داریوش و اخگر در حد به اسم باقی موندن نه نقش تاثیر گذاری آدما میومدن و بدون اینکه نقش خاصی ایفا کنند می رفتن کنار.همش به سروه میگفتن نپرس ندون نام این وسط نفهمیدیم چی شد
۴ سال پیشافرا
5داستان خیلی ضعیفه نمی دونم چرا هنوز به خواندنش ادامه میدم حس میکنم نویسنده دیگه داره از سر باز می کنه داستان و اولش خوب بود ما شصت پارت با سبحان پیش رفتیم بعد یهو چی شد؟
۴ سال پیشسیتا
1معلوم نیست فاز سروه چی هست والا اون از دست سبحان فرار کرد الان میگه میخوام به سبحان خبر *** شدنش رو بده
۴ سال پیشدخترای من
1عزیزم 🥺
۴ سال پیشاسرا
5چه ربط به سبحان داره ؟
۴ سال پیش
لطفا صبر کنید...
Hesel
8کاش سبحان نقش پررنگ تری داشت ، به نظرم او و سروه بیشتر به هم میان